زندگی را معنی کردم در بودنت

در انتظار برای لمس نگاهت

در سرودن به بهانه ی دلتنگیهایم برایت

اه...چگونه بگویم درد دل بی قرارم را

چگونه بفهمانم راز این اشکهای بی اختیار را

خسته ام خسته...نه از تو از ادمها

از عشقهای ماشینی

از نگاهای سرسری

از هوسهای گذرا

همانان که عشق پاک را به مردابی برای مرگ ادمها تبدیل کردند

امشب دلم تنگ است

دوست دارم دلتنگی برای قلب مهربانت را

دوست دارم انتظار برای دستهای پاکت را

دوست دارم راز و نیاز برای با تو بودن را

امشب در پهنای اسمان بی کران

کسی بود که صدای مرا شنید

کسی بود که لمس احساس بودنش بر تنم لرزشی مبهم انداخت

کسی که همیشه بود اما...

امشب به پاکی روز میلادت صدایم را شنید

و سکوتم را پاسخ داد

صدایی نشنیدم ولی ارامشی را احساس کردم سرشار از پاسخ

سرشار از بودن

سرشار از مهربانی معبودی به بنده اش

و باز هم انتظار...

حرف اخر:

۱)دیشب در خلوت تنهاییم آهسته "بی تو" گریستم کاش صدای هق هق گریه ام را باد به تو می رساند تا بدانی  "بی تو" چه می کشم!!! کاش قاصدک به تو می گفت این پیغام مرا :امید آرزوهایم "بی تو" آهسته آهسته در حال فرو ریختن است ...

۲) بلاخره بر گشتیم...دلمون براتون تنگ شده بود منتظر نظرای قشنگتون هستیم...یاعلی.

                                              عجب صبری خدا دارد!!!

                                                       اگر من جای او بودم

                                                      همان یک لحظه ی اول

                                        که ظلم را می دیدم از مخلوق بی وجدان

                                                                جهان را

                                                      با همه زیبایی و زشتی

                                               به روی یک دگر ویرانه می کردم

                                                       عجب صبری خدا دارد

                                              اگر من جای او بودم که می دیدم 

                                                        یکی عریان و لرزان

                                            دیگری پوشیده از صد جامه ی رنگین

                                      زمین و آسمان را واژگون مستانه می کردم

                                                       عجب صبری خدا دارد

                                                        اگر من جای او بودم

                                                       نه طاعت می پذیرفتم

                                           نه گوش از بهر استغفار این بیدادگرها

                                           تیز کرده پاره پاره در کف زاهد نمایان

                                                    سجدة صد نامه مي‌كردم.

                                                      عجب صبري خدا دارد !

                                         اگر من جاي او بودم، براي خاطر تنها يكي

                             مجنون صحراگرد بي‌سامان هزاران ليلي نازآفرين را كو به كو

                                                         آواره و ديوانه مي‌كردم.

                                                           عجب صبری خدا دارد

                                                          اگر من جای او باشم ...

                                             همان بهتر که خود جای خود بنشسته و

                                                 تاب تماشای تمام زشت کاری های

                                                             این مخلوق را دارد

                                                     وگرنه من به جای او چو بودم

                                                    یک نفس کی عادلانه سازشی

                                                      با جاهل و فرزانه می کردم .

                                                       عجب صبری خدا دارد ...!!!

حرف اخر: شکرت خدا!!

اینم واسه عشقم که از همینجا دستشو میبوسم.    

mrm

بادبادک ارزوهایش را به هوا فرستاده بود.

در دوردست پشت ان ابرهای سپید پسرکی سوار بر باد  بادبادک دخترک را دید...

در دل پسرک شوری بود از بزرگی  تپشی از بی قراری و محبتی از عشق

به خود گفت می توانم بادبادک رویاهای دخترک را با خود ببرم به اسمانها  به اوج ابرها  به دل

خورشید و بخواهم از خورشیدکه با گرمی مهربانی اش بسازد بالنی از رویاهای دختربچه که

سوار بر ان روی بادهایی از وجود پسرک باد به سرزمین ارزوهایش بروند و واژه ی تنها

تنهاترین واژه ی زندگیشان شود...

پس پسرک باد نزد دخترک رفت و با بیانی مهربانتر از مهربانی گفت...

دخترک در هاله ای از ابهام و ترس پسری را دید که محبت از درون چشمانش هویدا بود

بادبادک تنها چیزی بود که ان دختر در زندگی خود داشت تنها دلیل امیدواری اش...

اما...

سپرد بادبادک رویاهایش را به پسر غریب باد که از پشت ابرها تنها و ارام پا بر کوچه ی دلتنگی دخترک نهاده بود

رفت...تا بازگردد..

و ماند...

دختر بچه ای تنهاتر از همیشه در کوچه ی دلتنگی روی خاک غریب زندگی به دور از ارزوهای

کوچک و رنگی ولی با یک ارزوی بزرگ...بازگشت پسرک حتی بدون بالن ارزوهایش.

حرف اخر:دوست دارم

 ای چراغ هر بهانه

از تو روشن از تو روشن

ای که حرفای قشنگت

من و اشتی داده با من

من و گنجشکای خونه دیدنت عادتمونه

به هوای دیدن تو پر می گیرم از تو لونه

باز می ای که مثل هر روز

برامون دونه بپاشی

من و گنجشکا می میریم

تو اگه خونه نباشی...